💐🍃💐🍃💐
این لحظهی تشرف به حرم امام رضا(ع)، لحظهای است که واژهها در برابر عظمت احساس، کم میآورند…
در میان ازدحام زائران، دلت انگار از دنیا جدا میشود. صدای نقارهها، بوی گلاب، و نسیم خنک صحنها جانت را میلرزاند. با هر قدمی که نزدیکتر میشوی، قلبت تندتر میتپد؛ انگار خودت را گم کردهای و تنها آرامش را در نگاه مهربان امام میجویی.
🌷🍃🌷🍃
به ضریح که میرسی، دیگر هیچ نمیخواهی جز آرامش. اشکهایت بیاختیار جاری میشوند، نه از غم، بلکه از شوقِ دیدار و حسِ حضور. اینجا، میان دعاها و زمزمهها، انگار خدا نزدیکتر است…
🌷🍃🌷🍃🌷
*میگویی:*
«آمدهام تا دلم را در آستانت جا بگذارم، تا زخمهای روح را با مهرت مرهم دهی، تا دوباره زنده شوم…»
🍃🌷🍃🌷
و در همان لحظه، میفهمی که زیارت یعنی بازگشت به خودِ واقعی، به آرامشی که هیچجا جز این حرم نمیتوان یافت.
مشهد بهمن ماه ۱۴۰۴
💐🍃💐🍃💐🍃
